Koszty round-trip — co realnie zjada wynik

Teza tej lekcji: koszt mierzysz, nie zgadujesz

Większość początkujących ocenia strategię po wykresie: „setup wygląda dobrze”. Rzadko kto liczy, ile kosztuje samo wejście i wyjście z pozycji. Koszt round-trip to: spread + prowizja + ewentualny swap (overnight) + oczekiwany slippage. Na krótkich timeframe’ach ten koszt potrafi zjeść cały potencjalny edge, zanim strategia w ogóle zacznie działać.

Zasada: jeżeli pełny koszt wejścia i wyjścia wynosi 0,5R lub więcej, to przynajmniej co drugi trade „pracuje” tylko na pokrycie kosztów. Wtedy problemem nie jest brak sygnałów — jest nim instrument albo częstotliwość wejść.

Jak policzyć koszt round-trip

Przykład na CFD na indeks: spread 2 punkty + prowizja 3 PLN + swap 1,5 PLN za noc. Jeśli Twój 1R to 20 PLN, sam spread + prowizja = koszt rzędu 0,25–0,35R na round-trip. To jeszcze „do przeżycia”. Przy scalpowaniu na M1 ten sam koszt na 10 wejściach dziennie zmienia rachunek całkowicie.

Przykład: ten sam setup, trzy produkty

Ta sama idea (wejście przy wybiciu, stop za strefą) ma inny koszt round-trip zależnie od produktu. Tabela ilustracyjna — zawsze liczysz na swoim koncie, w PLN:

Porównanie produktów krok po kroku: CFD vs futures, CFD vs akcje. Wybór zależy od tego, ile kosztów „mieszczą się” w Twoim 1R, a nie od tego, co wygląda na wykresie.

Slippage — koszt, którego nie widzisz w tabeli

Spread i prowizję znajdziesz u brokera. Slippage zobaczysz dopiero w dzienniku: różnica między ceną kliknięcia a fyllem. Bywa największy przy:

• newsach (high-impact) — rynek skacze, zlecenia rynkowe dostają gorsze ceny,
• cienkich rynkach GPW po sesji i przy małych spółkach,
• nocnym FX na parach z małą płynnością,
• market orderach zamiast limit orderów przy wejściu.

Protokół pomiaru: przez 20 trade’ów zapisuj cenę kliknięcia i cenę fillu (w pipsach/punktach albo w PLN). Średnia różnica to Twój realny slippage. To nie jest „pech” — to składnik kosztu, który wchodzi do expectancy.

Kiedy koszt decyduje o wyborze produktu

Zadaj sobie trzy pytania w tej kolejności:

1. Ile wynosi koszt round-trip w ułamku mojego 1R? Jeśli ≥ 0,5R — instrument jest za drogi dla Twojego horyzontu.
2. Czy planuję trzymać przez noc? Jeśli tak, swap (overnight) wchodzi do każdej nocy — policz koszt dla N nocy.
3. Czy wchodzę często? Jeśli 10 razy dziennie, koszt na trade × liczba wejść decyduje, nie „ładny R:R”.

Szersza rama decyzji produktu: produkt przed setupem oraz CFD vs futures — wybór.

Warstwa PL i pomiar

Zanim skalujesz size, zapisz w dzienniku trzy fakty z metody pomiaru: (1) jaki % kont detalicznych raportuje Twój broker i z jaką datą komunikatu, (2) ile kosztuje typowy overnight względem Twojego 1R, (3) czy setup przechodzi mini-próbkę bez optymalizacji wstecz. To nie jest backtest „na pewny zysk” — to higiena evidence of work.

Policz koszt w ułamku R: porównaj z kalkulatorem 1–2% i wynikiem w R-multiple. Jeśli grasz FX, zorientuj wartość ruchu w pips → PLN. Sprawdź też checklistę brokera — koszty to jeden z jej filtrów.

Ćwiczenie mierzalne

Weź jeden instrument demo. Zapisz: (1) spread w pipsach/punktach w spokojnej godzinie, (2) prowizję za round-trip w PLN, (3) swap za 1 noc, (4) policz koszt jako % Twojego 1R. Wniosek: czy ten instrument ma sens dla Twojego horyzontu? Jeden wiersz w arkuszu > „no przecież widać, że dobry setup”.

Częste pytania

Czy 0,2R kosztu na trade to dużo?

To znaczy, że 20% Twojego potencjalnego ryzyka znika w kosztach przy każdym wejściu i wyjściu. Przy rzadkich swingach bywa akceptowalne; przy scalpie — zwykle zabójcze.

Gdzie znaleźć spread i swap?

W specyfikacji symbolu u brokera (instrument → szczegóły kontraktu). Swap podawany jest osobno dla long i short — różnica potrafi być duża.

Czy slippage można uniknąć?

Częściowo: limit ordery i płynne godziny zmniejszają go, ale nie eliminują. Mierz go w dzienniku — to część kosztu, nie wymówka.

Czy darmowy broker = zero kosztów?

Nie. „Zero prowizji” zwykle znaczy szerszy spread albo gorszy fill. Licz round-trip w ułamku R, nie czytaj banera.