Wsparcie i opór

Definicja

Wsparcie to strefa, w której napływ zleceń kupna zatrzymywał spadki; opór — strefa, w której podaż zatrzymywała wzrosty. Wyznacza się je ze swingów i reakcji ceny, nie z pojedynczej świecy. Na GPW kontrakt FW20 ma tick 1 punkt i mnożnik 10 zł, więc „dokładny” poziom jest w praktyce przedziałem o szerokości kilku punktów. Poziom nie działa jak prognoza — opisuje historię zleceń, nie przyszły kierunek. Wsparcie i opór to nie to samo co średnia krocząca: średnia jest wyliczeniem z cen, a strefa śladem realnej podaży i popytu.

Jak to działa

Strefę wyznaczasz z ekstremów: dwa lub więcej dołków w podobnym przedziale tworzy wsparcie, dwa lub więcej szczytów — opór. Siłę zwiększa liczba testów, wolumen przy reakcji i czas od powstania; poziom testowany pięć razy rzadko pęka za szóstym bez katalizatora. Zamiana ról działa mechanicznie: przełamane wsparcie staje się oporem, bo kupujący uwięzieni nad nim zamykają pozycje przy powrocie ceny do ich ceny wejścia. Inwalidacja to zamknięcie poza strefą, nie dotknięcie jej knotem. Wyższy interwał, na przykład D1, nadaje hierarchię strefom z H1.

Przykład

GBP/USD odbija trzykrotnie od strefy 1,2610–1,2635 na D1, a szczyt przy 1,2790 tworzy opór. Kupujesz po 1,2640 z limitem, stopem 1,2595 (45 pipsów) i celem 1,2780 (140 pipsów) — relacja zysku do ryzyka wynosi około 3,1:1. Przy pozycji 0,1 lota, czyli 10 000 GBP, jeden pips to 1 USD, więc ryzyko to 45 USD. Spread 1,2 pipsa kosztuje 1,20 USD przy wejściu i tyle samo przy wyjściu, co przy tym zasięgu zabiera około 1,7% zysku brutto.

W praktyce

Strefy mają znaczenie głównie na płynnych parach i indeksach w godzinach sesji londyńskiej i nowojorskiej; w cienkiej Azji knoty fałszywie łamią poziomy przy wąskim spreadzie. Koszt: na GPW prowizja około 0,29% od wartości zlecenia płacona dwa razy, przy 10 000 zł daje blisko 58 zł na round trip. Podatek 19% od zrealizowanego zysku (Belka) nalicza broker na koniec roku, a straty z akcji i kontraktów rozliczasz w tym samym źródle przychodu. Ustawiając stop pod strefą, dodaj bufor na spread i poślizg — zlecenie stop staje się zleceniem rynkowym.

Anty-przykład / częsty błąd

Błąd: rysowanie kilkunastu linii z każdego interwału bez hierarchii, aż wykres przestaje cokolwiek komunikować. Drugi: uznanie raz dotkniętego poziomu za wieczne wsparcie i trzymanie pozycji, gdy cena zamyka się pod nim trzy sesje z rzędu. Trzeci: przenoszenie stopa tuż pod strefę, gdzie stoi najwięcej zleceń obronnych — tam poślizg i polowanie na stop są największe. Skutek: strata większa niż planowana, mimo że kierunek był prawidłowy.

Powiązane lekcje

Wsparcie i opór